Ο αγώνας για την αυτοβελτίωση και το μετάλλιο…των αναμνήσεων

από Χρήστος Κώνστας

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε το πιστόλι του αφέτη. Δεν υπήρχαν οι χιλιάδες δρομείς να παίρνουν θέση στη γραμμή της εκκίνησης. Δεν υπήρχαν οι εκατοντάδες εθελοντές που βρίσκονται εκεί για να σου δώσουν λίγο νερό. Ούτε φυσικά οι άγνωστοι θεατές που για ώρες σε εμψυχώνουν δίνοντας μια ανεξήγητη ώθηση λίγο πριν λυγίσεις. Για αψίδα τερματισμού ούτε λόγος.

Ναι, αυτή τη φορά ήταν όλα διαφορετικά. Όπως άλλωστε έχει αλλάξει πλέον η ζωή μας.Όμως παραδόξως υπήρχε μετάλλιο. Το μεγαλύτερο. Εκείνο των αναμνήσεων. Ετσι για πάντα θα έχω χαραγμένη στη μνήμη μου την αφετηρία αυτού του πρωτόγνωρου αγώνα, όπου από το μπαλκόνι διαμερίσματος δόθηκε η εκκίνηση. Τους δυο συναθλητές μου που από απόσταση ο ένας έδινε κουράγιο στον άλλο. Τους εξαιρετικά λίγους αλλά συγκλονιστικά τεράστιους «εθελοντές» που δίχως εκείνους δε θα μπορούσε να ολοκληρωθεί αυτή η προσπάθεια.

Οσο για τους θεατές, ήταν τρεις. Όλες τους γενναίες για να με αντέχουν για μια ζωή. Η αγκαλιά τους άλλωστε ήταν και το σπουδαιότερο μετάλλιο.

171 ευχαριστώ, όσα δηλαδή και τα λεπτά αυτής της προσπάθειας, σε όσους βοήθησαν για να επιτευχθεί αυτό που μέχρι «χθες» έδειχνε αδιανόητο. Ένας μαραθώνιος αποκλειστικά για έναν. Άλλωστε η εποχή απαιτεί από εμάς να προσαρμοζόμαστε για να παραμείνουμε «όρθιοι» και πάνω απ’ όλα υγιείς.

ΥΓ. Ξεχωριστή εμπειρία να έχεις «μαζί» τον προπονητή σου για κάθε ένα μετρο από τα 42.195 αλλά δε θα του ξαναεπιτρέψω να είναι με το 🚴🏿‍♂️ Ευχαριστώ για όλα coach Dimitris Manelakis !

-Ο Μαραθώνιος δε σου χρωστάει τίποτα αλλά θα σου πάρει τα πάντα για να περάσεις τη γραμμή του τερματισμού-

0 σχόλιο
0

Σχετικές αναρτήσεις

Αφήστε ένα σχόλιο